Ανερμάτιστη

Κι άφησα την γή που κύκλους κάνει
κι έγινα νόμος και πρέπει και φτάνει

Την μήτρα μου άφησα να φτάσω τ’ αστέρια
που στέκονται μα δεν στέκονται, υψώνω τα χέρια

Την φύση μου αρνήθηκα κι έγινα εκμαγείο
θνητή που πόθησε της αθανασίας το μεγαλείο

Κρυφά νοήματα της ύπαρξής μου ψαύω
περίαπτα ζώνομαι, επάλξεις φυλάω

χτίζουμε-χτίζουμε
το είναι μας με ζέση φυλακίζουμε

αλίσκομαι

πλίνθο τον πλίνθο το τοίχος γκρεμίζω
τα ετερόφωτα φεγγάρια εξοστρακίζω
στη απεξάρτηση τώρα στοχεύω
κι από τα λάθη μου την δύναμη γυρεύω

Τους επίγειους δεσμώτες μου αποβάλω
το ψυχόρμητο ελεύθερο κρατώ.
Σ’ αγελαία συμμετοχή δεν συβάζω
την εκούσια υποδούλωση αναιρώ.

ελευθερώνομαι

και ταξιδεύω στον χρόνο και τον χώρο
εκεί που οι άνθρωποι πετούν
και τα πουλιά περπατούν
εκεί που ο καθένας είναι μοναδικός
κι οι επιθυμίες απ’ της φαντασίας το φώς

υπάρχω !